Deprecated: mysql_connect(): The mysql extension is deprecated and will be removed in the future: use mysqli or PDO instead in /home/wwdev1/domains/klubkawaleryjski12pu.pl/public_html/engine.php on line 22 2013-11-26 HISTORIA KAWALERYJSKICH PROPORCZYKÓW
Klub Kawaleryjski im. 12 Pułku Ułanów Podolskich
FILMY 12 PUŁKU UP

 

20-LECIE KLUBU KAWALERYJSKIEGO

BROSZURA INFORMACYJNA

***

12 PUŁK UŁANÓW PODOLSKICH

III Ogólnopolskie Manewry Kawalerii 2016

 Zapowiedź  Manewrów 

SPOT PWK 12 Pułku UP

Spot reklamowy FKO

 

W najbliższym czasie...

 

 

 

 

 


 

 

 

 

ZOSTAŃ UŁANEM

 

***

DO MIŁOŚNIKÓW CHWAŁY I TRADYCJI ORĘŻA POLSKIEGO...

***

Kody dobrze czyta QR Droid

***

 

Przyjazne miejsca

Doniesienia weterynaryjne

 

***

Jak powienien poruszać się Twój koń...

 

***

ABC szczepienia i odrobaczania koni

***

Wybrane choroby pasożytnicze koni

***

Jak dochodzi do zarażeń koni?

***

EOZYNOFIL

 

***

Polecam lekturę artykułu lekarza weterynarii Grzegorza Nowaka.

Dojrzałe gzy wystę­pują w pełni lata. Zapłodnione samice ata­kują konie i skła­dają około 900 do 1500 cha­rak­te­ry­stycz­nych jaj, przy­le­pia­jąc je do wło­sów  na przed­nich koń­czynach  oraz w oko­licy bar­ków  i na bokach ciała. Czytaj dalej...

***

Strzyżaki

Zdarzyło się Wam podczas przejażdżki konnej zawędrować w dzikie zakątki lasu, gdzie w powietrzu unosi się zapach zbutwiałego drewna i wyraźnie czuć, a czasem i widać pomykające pośród gąszczu zieleni jelenie lub sarny? I nagle spadają na nas i nasze konie owady wyglądające na duże kleszcze ze skrzydełkami, szybko poruszające się i trudne do złapania. TO STRZYŻAKI. Czytaj dalej…

 
Pieśń starego ułana
Czy wiesz...

   

Jak koń cwałuje??? W jakiej kolejności stawia kończyny? Ilu taktowym chodem jest cwał?

Sprawdź

Kobiety w kawalerii...

Poza kilkoma osobami, w dowództwie prawie nikt nie wiedział, że Kazik Żuchowicz jest dziewczyną. Wykonywała najcięższe prace, nie chciała pokazać swojej słabości fizycznej. A dodatkowo przydzielono jej konia, z którym nie umiała się obchodzić ani nawet jeździć.

Kobiety też służyły w kawalerii. Więcej na stronie Sekcji Szkoleniowej KK im. 12 PUP.

 

2013-11-26 HISTORIA KAWALERYJSKICH PROPORCZYKÓW

Przeglądając przekazane z Londynu 12 Batalionowi Rozpoznawczemu Ułanów Podolskich, archiwum 12 Pułku Ułanów, znalazłem niepozorną , napisaną przez płk Remigiusza Grocholskiego, karteczkę, której treść jest na tyle interesująca, że warto ją przytoczyć w całości.

W kwietniu 1962 r. pisał on : „ Dumą moją jest, że proporczyki kawalerii naszej są moim pomysłem. Było tak: jechałem bryczką z płk Mościckim z Mińska do Dukory, gdzie stał sztab 1 Pułku Ułanów Krechowieckich. Pułkownika znałem bardzo krótko po bitwie pod Krechowcami w Dorohaju /Rumunia/, gdzie wówczas pułk stacjonował. Prosił mnie podczas drogi, abym jako” malujący”, obmyślił odznakę dla ułanów by odróżniali się, nie mając jeszcze ustalonych mundurów. W Dukorze, w jego pokoju, nakolorowałem wycięte dwa proporczyki czerwonym ołówkiem u dołu. Pułkownik przeglądnął się w lustrze, mając na kołnierzyku proporczyki. Dał rozkaz, aby zebrali się dowódcy szwadronów, zapytał o wrażenie, i tak powstały proporczyki kawalerii polskiej. Pamięta jako obecnych: rtm. Pajewski, rtm. Romer, por. Zaza Podhorski, rtm. Karol Zdziechowski /zdaje się że był już adiutantem pułku/. Co do barw 12 pułku to beze mnie ustalone, zdaje się przez mego brata Michała, płk Rudnickiego, płk Szuszkiewicza, rtm. Czułowskiego, może też rtm. Zygmunta Miłkowskiego.”

Parę słów na temat bardzo interesującej postaci autora kartki.

Urodzony 3 września w Strzyżawce na Podolu, był synem Tadeusza, ziemianina, i Zofii Zamojskiej. Ukończył gimnazjum w Odessie i Wydział Prawno-Historyczny Uniwersytetu w Petersburgu, po czym przez kilka lat pracował w Czerwonym Krzyżu na Kaukazie. Od grudnia 1914 roku służył w rosyjskiej Wojennej Milicji Kaukazu, a od lipca 1915 roku, był oficerem do specjalnych zleceń, przy namiestniku Kaukazu. W marcu 1917 roku, organizował i przewodniczył zjazdowi Związku Wojskowych Polaków w Batumi-Tyflisie /obecnie Tbilisi/.    

Od grudnia tego roku, objął stanowisko szefa II Oddziału sztabu III Korpusu Polskiego na Wschodzie.

Od marca 1919 roku oficer służby stałej WP, początkowo dowódca szwadronu ciężkich karabinów maszynowych 12 Pułku Ułanów. Po ukończeniu pierwszego kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego, /lipiec-październik 1919 r./, pozostał tam jako tłumacz. Od grudnia tego roku był adiutantem 15 Brygady Piechoty, a od lipca 1920 roku szefem Oddziału III sztabu 2 Dywizji Jazdy. W sierpniu został referentem w Oddziale III sztabu 6 Armii, a od września 1920 r. szefem Oddziału III sztabu Grupy gen. Władysława Jędrzejewskiego. W marcu 1921 roku został szefem Oddziału III /operacyjnego/ w Dowództwie Obrony Plebiscytu /Naczelnej Komendzie Wojsk Powstańczych/ w czasie III powstania śląskiego. Używał wtedy pseudonimu Brochwicz. Po krótkich okresach pracy, jako inspektor granicy wschodniej, potem w Wojskowym Instytucie Naukowo-Wydawniczym, oraz w WSWoj. ,w latach 1923-1925 ukończył kurs doszkolenia w Centralnej Szkole Jazdy w Grudziądzu, i IV kurs doszkolenia w WSWoj. Od października 1925 r. był  oficerem Oddziału III, Biura Ścisłej Rady Wojennej, a od sierpnia 1926 roku adiutantem ministra spraw wojskowych Józefa Piłsudskiego. Od maja 1927 r. oficer w Państwowym Urzędzie WF i PW, a od listopada 1928 r. w sztabie II zastępcy Szefa Sztabu Generalnego. Od 1932 r. dowódca szwadronu, potem zastępca dowódcy 1 Pułku Strzelców Konnych, z dniem 31 sierpnia przeniesiony w stan spoczynku.

Poświęcił się wówczas pisarstwu i malarstwu. 

W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku, zorganizował w połowie września oddział konspiracyjny „Brochwicz”, który od 28 września do zakończenia działań wojennych wykonywał zadania rozpoznawcze na rzecz SGO „Polesie’ gen. Franciszka Kleeberga. Podczas okupacji niemieckiej stał na czele organizacji konspiracyjnej „Brochwicz” na terenie Lubelszczyzny. Po podporządkowaniu tej organizacji ZWZ w 1940 roku, pozostał początkowo bez przydziału. Wiosną 1941 roku, złożył w Komendzie Głównej ZWZ projekt stworzenia organizacji dywersyjnej, która miałaby działać na zapleczu frontu niemiecko-sowieckiego. Po napadzie Niemiec na Związek Radziecki, od września 1941 roku , został , w stopniu majora dypl. szefem sztabu i zastępcą ppłk. Jana Włodarkiewicza, komendanta „Wachlarza’, organizacji dywersyjnej stworzonej wg projektu Grocholskiego. Po śmierci Włodarkiewicza od kwietnia 1942 r., do marca 1943 r., był komendantem „Wachlarza”. Mianowany podpułkownikiem 11 listopada 1942 r. W czasie Powstania Warszawskiego od 1 września 1944 r. był komendantem V Rejonu /Mokotów Dolny/ Obwodu Mokotów Okr. Warszawa AK pod pseudonimem „Waligóra” Ciężko ranny 25 września, dwa dni później został wyprowadzony z terenu walk przez łączniczki wraz z ludnością cywilną. Po wojnie mieszkał w Szklarskiej Porębie, a od 1954 r. w Warszawie. Zmarł 17 marca 1965 r. w Cannes. Odznaczony pięciokrotnie Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, i Virtuti Militari V klasy.

Twórca projektu kawaleryjskich proporczyków pochodził z patriotycznej rodziny , która złożyła obfitą daninę krwi na ołtarzu Ojczyzny. Jego brat Michał był porucznikiem, a potem rotmistrzem utworzonej w 1917 r. w Pietniczanach, majątku ich stryjecznego brata Zdzisława, Chorągwi Kirasjerów Polskich. W szeregach 12 Pułku Ułanów Podolskich, odbył całą wojnę bolszewicką, a po jej zakończeniu był przez kilka lat pułkowym adiutantem. W roku 1923 ufundował drugi sztandar dla pułku. Wspomniany Zdzisław będąc kaleką /nie miał jednego oka/ w roku 1920 był oficerem gospodarczym w Jeździe Ochotniczej majora Jaworskiego. Mając 63 lata wziął udział w Powstaniu Warszawskim, w harcerskim batalionie „Wigry”, jako strzelec wyborowy /był mimo kalectwa zamiłowanym myśliwym/, i tam został ranny w nogę. Z dziesięciorga dzieci Zdzisława, siedmioro wzięło udział w drugiej wojnie, z których przeżyło trzech: Stanisław, oficer rezerwy 12 Pułku Ułanów, Kazimierz-lotnik, i Jeremi- żołnierz AK. Pierwszy poległ 6 września Michał, podchorąży rezerwy w 2 Pułku Strzelców Konnych, drugi Władysław, podporucznik służby stałej 7 Pułku Ułanów Lubelskich, zastrzelony w sowieckiej niewoli pod Charkowem, dwaj młodsi bracia Adam i Tadeusz, żołnierze Armii Krajowej zostali rozstrzelani przez Niemców 19 sierpnia 1944 roku w lesie pod Nieporętem.

Ozdabiając kołnierz ułańskiej kurtki kawaleryjskim proporczykiem, wspomnijmy ich twórcę, dzielnego żołnierza o wszechstronnych zainteresowaniach, ppłk Remigiusza Adama Grocholskiego.

             

                                                                                                                    Marek Magowski

Źródła

Archiwum 12 Pułku Ułanów Podolskich- Szczecin

A.K.Kunert „Słownik biograficzny konspiracji  warszawskiej 1939-1944 t.1”

B.Królikowski „Na ułańskich drogach”

Wróć